Herwaardering van linkerstabiliteit bij antibody-drug conjugates: meten, interpreteren en klinische vertaling
Antibody-drug conjugates (ADCs) hebben de oncologie hervormd, met groeiende registraties voor HER2-, TROP2- en B7-H3-gerichte middelen. ADC-optimalisatie heeft zich de laatste jaren sterk gericht op stabielere linkers, vanuit de aanname dat voortijdige payload-afgifte de belangrijkste oorzaak is van off-target-toxiciteit.
Deze review heroverweegt die aanname kritisch: intracellulaire opname en katabolisme van de ADC blijken vaak een grotere rol te spelen dan premature linkersplitsing. De auteurs leggen uit hoe linkerstabiliteit gemeten wordt, hoe data geïnterpreteerd moeten worden en welke implicaties dit heeft voor het ontwerp van de volgende generatie ADCs.
Een belangrijke leidraad voor onderzoekers en clinici.
Abstract (original)
Antibody-drug conjugates (ADCs) have emerged as an important class of anticancer therapeutics. Their highly modular design offers multiple opportunities to refine their properties and improve clinical performance by tuning individual components, including the antibody, linker, and payload.Recent ADC optimization efforts have focused on more stable linker designs, apparently based on the assumption that premature payload release, rather than ADC uptake and intracellular catabolism, is the primary driver of off-target toxicity and limited antitumor activity.
Dit artikel is een samenvatting van een publicatie in Annals of Oncology. Voor het volledige artikel, alle details en referenties verwijzen wij u naar de oorspronkelijke bron.
Lees het volledige artikelDOI: 10.1016/j.annonc.2026.04.008